Scenariusz nowego pokoju leży w folderze od trzech tygodni. Brakuje w nim dwóch zagadek, a finał wciąż się zmienia, więc wydaje się za wcześnie, żeby go komuś pokazać. Wykonawca elektroniki czeka na materiał, a data otwarcia po cichu przesuwa się o kolejny miesiąc.

Wycena elektroniki do escape roomu nie wymaga gotowego scenariusza ani projektu technicznego. Wymaga opisu tego, co robi gracz i co ma się wtedy wydarzyć w pokoju. Resztę wykonawca dopyta, a część rzeczy i tak ustala się dopiero w gotowej scenografii. Poniżej pokazujemy, co opisać, czego jeszcze nie musisz wiedzieć i co dzieje się z twoim opisem po wysłaniu.

// Problem

Czekanie na idealny scenariusz przesuwa cały pokój

Scenariusz rzadko jest skończony przed budową. Zagadki zmieniają się, gdy w pokoju staje stół, szafa albo ściana i widać, co się w nim naprawdę mieści. To normalne i nie jest powodem, żeby wstrzymywać rozmowę o elektronice.

Problem pojawia się wtedy, gdy wycena czeka na wersję ostateczną. Elektronika potrzebuje czasu na projekt, zamówienie części i testy, a trasy kabli trzeba ustalić, zanim zamkniesz ściany. Każdy tydzień czekania na scenariusz skraca czas, który zostaje na tę pracę przed otwarciem.

Do pierwszej wyceny wystarczy wersja robocza. Ważne, żeby opisywała zagadki od strony gracza.

// Minimum

Wycena elektroniki do escape roomu zaczyna się od opisu tego, co robi gracz

Elektronikę wycenia się po tym, co ma się dziać w pokoju, a nie po tym, jak pokój wygląda. Dla każdej zagadki wystarczy kilka informacji:

// Wzór

Zagadkę opisujesz tak, jak opowiedziałbyś ją graczowi po wyjściu z pokoju

Nie potrzebujesz do tego słownictwa technicznego. Wystarczy kolejność z tabeli powyżej, czyli co robi gracz, co się wtedy dzieje i co już jest zamówione. Poniżej przykład opisu, który wystarcza do wyceny.

Gracze znajdują w szufladzie cztery drewniane figurki. Wskazówka na ścianie mówi, w jakiej kolejności ustawić je na półce przed makietą miasta. Gdy ustawią je dobrze, światło w pokoju przygasa, zza ściany słychać dzwon, a w gablocie otwiera się skrytka z kluczem. Jeśli grupa utknie, prowadzący może otworzyć skrytkę z panelu. Półka, makieta i gablota są zamówione u scenografa, zamek do skrytki jeszcze nie.

Ten opis nie mówi nic o czujnikach, przewodach ani modelach urządzeń i nie musi. Wykonawca dopyta o to, czego potrzebuje, na przykład o zasilanie przy półce albo o to, czy da się ukryć przewody w makiecie.

Najwięcej uwagi poświęć efektowi, na którym zależy ci najbardziej. Opisz dokładnie, co widzi gracz i w którym momencie. Ogólny opis ulubionej sceny najłatwiej zrozumieć inaczej, a różnica między tym, co sobie wyobrażasz, a tym, co wyceniono, wychodzi dopiero w gotowym pokoju.

Jeśli w scenariuszu jest efekt, którego nie widziałeś w żadnym pokoju, zaznacz go wprost. To pierwsze miejsce, o które dopyta wykonawca.

// Później

Tych rzeczy nie musisz jeszcze wiedzieć

Do pierwszej wyceny możesz spokojnie pominąć:

• dokładne czasy, czyli jak długo gra dźwięk albo ile trwa sekwencja świateł,
• poziom trudności i to, ile prób ma gracz,
• wygląd rekwizytów, o ile wiadomo, gdzie stoją i co ma w nich działać,
• modele urządzeń, bo listę podzespołów przygotowuje wykonawca,
• konstrukcję i mocowania, które są po stronie scenografa.

Czasy, trudność i zachowanie zagadek ustala się dopiero w gotowym pokoju, podczas strojenia. To też jest praca, którą uwzględniamy w wycenie. Nie musisz jej jednak opisywać z góry, bo nikt nie ustawi dobrze czasu sekwencji, zanim zobaczy ją w scenografii.

// Cena

Wycenę zmienia kilka rzeczy, a nie długość opisu

Na kwotę wpływa przede wszystkim to, ile w pokoju ma się dziać i jak bardzo jest to nowe:

• liczba efektów i czujników, bo każdy trzeba podłączyć, zaprogramować i przetestować,
• efekty, których nikt jeszcze nie zbudował, bo potrzebują osobnego testu,
• system, który już stoi w pokoju, bo trzeba sprawdzić, jak się z nim porozumieć,
• zagadki, które powstaną dopiero w scenografii, bo nie da się ich wycenić, zanim będą znane,
• zmiany w trakcie budowy, bo każda zmienia fragment przebiegu gry.

Dlatego zagadki, których jeszcze nie ma, najlepiej wyceniać osobno, gdy będą gotowe, zamiast wliczać je w kwotę na oko. Przy zmieniającym się scenariuszu lepiej sprawdza się też rozliczenie godzinowe niż jedna kwota z góry. O obu modelach rozliczenia elektroniki do escape roomów piszemy w osobnym tekście.

// Diagram

Z opisu powstaje diagram całej gry, a dopiero z niego wycena

U nas z opisu scenariusza nie przechodzi się od razu do kwoty. Najpierw powstaje diagram deterministyczny, czyli jeden duży schemat pokoju czytany od góry do dołu. Prowadzi przez wszystkie możliwe ścieżki przejścia gry, przyczynowo-skutkowo. Widać na nim, co robi gracz, co wtedy sprawdza system, co się uruchamia i co się dzieje, gdy grupa rozwiąże zagadki w innej kolejności, niż zakładał scenariusz.

Taki diagram daje trzy rzeczy:

1. Wycenę opartą na konkretach. Każdy element na diagramie to praca, którą da się policzyć, więc kwota nie bierze się z oszacowania na oko.
2. Wspólny obraz pokoju. Właściciel, scenograf i wykonawca elektroniki patrzą na ten sam dokument i widzą, czy myślą o tej samej grze.
3. Jasne zmiany. Gdy w trakcie budowy zmienia się zagadka, widać, którą część diagramu to dotyka i ile pracy dochodzi.

Wycenę rozbijamy przy tym na część wspólną pokoju, czyli sterowanie, panel prowadzącego i uruchomienie, oraz na osobne sceny albo zagadki. Wtedy widać, skąd bierze się kwota i co zmieni rezygnacja z jednego efektu. Jeśli dostajesz jedną kwotę bez takiego rozpisania, zapytaj wykonawcę, na jakim przebiegu gry ją oparł.

Efekt, którego nikt jeszcze nie zbudował, dostaje osobny test

Część pomysłów da się ocenić od razu. Inne, jak rozpoznawanie przez kamerę, co gracze założyli albo ułożyli, trzeba najpierw sprawdzić w praktyce. Takie rozwiązania oznaczamy jako prototypowe i testujemy osobno, w warunkach zbliżonych do pokoju, zanim zapadnie decyzja o wdrożeniu.

Równolegle w zanadrzu jest prostsze, przewidywalne rozwiązanie, na przykład czujnik w samym rekwizycie zamiast kamery. Jeśli test wypadnie źle, pokój nie czeka, tylko dostaje sprawdzony wariant.

// Po wysłaniu

Po wysłaniu opisu najpierw przychodzą pytania, a dopiero potem kwota

Zwykle dzieją się cztery rzeczy, w tej kolejności:

1. Pytania techniczne. Wykonawca dopytuje tylko o to, co zmienia elektronikę, czyli co ma być sterowane, czym, w jakiej liczbie i z czego zasilane.
2. Zdjęcia. Jeśli rekwizyty albo zabudowa już istnieją, przydają się zdjęcia z bliska, także miejsc, którędy mogą iść przewody.
3. Wizja lokalna. Przy większych realizacjach i pokojach przejmowanych po kimś wykonawca ogląda pokój na miejscu przed wyceną, a nie dopiero przed montażem.
4. Diagram i wycena. Z opisu i odpowiedzi powstaje diagram gry, a na jego podstawie wycena rozbita na części.

Tak wygląda u nas zlecenie elektroniki do escape roomu od pierwszego opisu.

// Wniosek

Niepełny opis dziś jest lepszy niż dopracowany scenariusz za miesiąc

Wykonawca elektroniki nie potrzebuje skończonego scenariusza. Potrzebuje wiedzieć, co robi gracz, co ma się wtedy wydarzyć i co już stoi w pokoju. Resztę da się dopytać, rozrysować na diagramie i doprecyzować w trakcie.

Im wcześniej opis trafi do wykonawcy, tym więcej czasu zostaje na projekt, testy i strojenie przed otwarciem. Jeśli nie wiesz jeszcze, komu go wysłać, sprawdź, czym różnią się drogi do elektroniki pokoju po roku działania.